Siempre Hay Esperanza

ACİL! Mecidiyeköy'de Kayıp Gri Kedi!

2010-06-23T11:39:00.006+03:00

Merhaba,

Ben İstanbul Mecidiyeköy Dereboyu Caddesi'nde 21 Haziran 2010 sabahı gri parlak renkli, yeşil gözlü, pembe tasmalı,10 aylık kısırlaştırılmış dişi kedimi kaybettim. Kedim sabah saatlerinde Marmara Sitesi'nin yanındaki evimde 1. kattan aşağıya düşmüş. Birtakım insanlar görmüş ama belirgin bir bilgi yok. Lütfen bir öneriniz, bildiğiniz ya da göreniniz varsa bana elcinkaradogan@gmail.com adresinden ya da 0532 651 29 45/0536 234 03 52/0505 224 82 02/0 212 216 11 93 nolu telefonlardan ulaşın. Çok tatlı, çok cana yakın hafif toplu ama çok iri olmayan kızımızın adı Maysa. Ekmek en sevdiği yemek. Daha nasıl tarif edebilirim bilmiyorum.
Lütfen yardımlarınızı esirgemeyin.

Elçin Karadoğan

Torku Chocolate Commercials

2010-03-23T14:04:00.006+02:00

Bir süredir Torku jingle'ını kaydetmek üzere Jingle Jungle'daydım. Reklam birkaç gün önce TV kanallarında dönmeye başladı. Uzun ve kısa versiyonları buradan izlenebilir.

Recently, I have been to Jingle Jungle studios to record the jingle for Torku's new commercial. Commercial is on air for a few days now. Here you can watch its long and short versions.

http://www.myspace.com/elcinkaradogan

Moody Sings the Blues for an Everlasting Pursuit of Self-Identity in Jackie Kay's Trumpet

2009-06-22T00:45:00.002+03:00

“There is no gender identity behind the expressions of gender;

that identity is performatively constituted by the very expressions that are said to be its results.”

Judith Butler

Gender Trouble, 2006

The problem with man is that he needs to rationalize everything. Without questioning, he distances himself from an object or an idea that he can’t exactly define and which is in an unconfirmed and blurred realm of existence. He breeds an unremitting fear of not knowing where that object or idea suits; he cannot escape the inability of categorizing it. That’s the case when a Western ear tries listening to Japanese music which falls out of our conventions of notation. It definitely disturbs him with its out of range notes and complicacy that he thinks the whole arrangement is out of tune and atonal. Generally speaking, he may not be able to help himself when he bumps into a person who “appears” to have a different choice of gender or sexual orientation than his own; he stops a moment before he can even try to comprehend. Under the framework of a heterosexual world and binary oppositions of gender, this theoretically “undefined” status leads him to repudiation. Sex and gender codes are assets determined thousands of years ago. He simply knows that in the course of history there has always been the mainstream and the newly emerging opponent avant-garde ideologies. So how come he is so certain that this binary make-up of male and female genders will last for another thousand years?

Trumpet, by Jackie Kay, is a novel inspired from an American jazz musician Billy Tipton who was biologically female, yet cross-dressed as a man for the rest of his life after having seen that he was not permitted to perform his music as a woman. His fictive counterpart here is Joss Moody, a black trumpet player with a devoted wife proud to be “Mrs. Moody” and an infuriated son Colman who, upon the discovery of the truth about his father’s sex, gets involved in a book written by a hack writer. “His whole life was a fucking lie. What does it matter if Colman changed it a little bit?” (Kay 123) He doesn’t know yet that one can also imagine a life for himself, that maybe we all imagine ourselves to become the person that we are.

It’s crucial to understand the reasons behind this very big change of identity in a backdrop of mid twentieth century England where, as far as we can imagine, being simultaneously a black person, a woman, and a promising musician calls for a substantial transcendence of reality.

We need to remember first what it feels like to be black from Colman’s words: “[E]very black guy my age that I saw on TV had just been arrested for something… It’s like we only had the one face to them. The same face… I’ve been picked up by the police countless times… just for being black and being in the wrong place at the wrong time” (162). We need add to this the response of Millie’s mother regarding her marriage with Joss: “It [isn’t] prejudice, it [is] common sense . . . I don’t want you marrying a Darky” (27). Black is definitely seen as the other, the inferior; whose only problem is to create problems. He’s the burden; even he himself feels the weight on his shoulders.

Joss Moody finds “the key to success”, as Colman says, with his trumpet. This success takes its roots from the struggle of the black people brought to America’s port for slavery in those times, New Orleans. They were not only physically there fulfilling what’s asked of them, working night and day; their work songs, murmurings of blues, their polyrhythmic and percussive moods of dance outlived their struggles. They sang the blues in order to get rid of their sorrow, to find a refuge in the melodies that could help them move on and have a future. And all these came to be jazz music in time; a creation, a hope for salvation brought about by the African people. Jazz was a loud yet non-violent revolution, an outcome of opposition and disillusionment at the hands of the white world. Joss also knew that as a woman in those times, he could not move the crowds the way a male trumpet player would do and be internationally known. Therefore his only way of existence was through being a trumpet virtuoso, as a man with a life-long commitment and dedication. He needed to reconstruct a new reality. As Judith Butler says: “[O]ur very sense of personhood is linked to the desire for recognition, and that desire places us outside ourselves, in a realm of social norms that we do not fully choose, but that provides the horizon and the resource for any sense of choice that we have” (Butler, Undoing Gender 31).

Performing as a male trumpet player for a time, Joss starts dating Millie. All that time curious about what’s going wrong with their relationship, Millie finds a clue: “When the sax starts Joss closes his eyes and keeps them closed for the longest time. I find this a bit embarrassing. I feel as if I’ve lost him, that he belongs to the music and not to me” (Kay 17). Joss is still not legitimized in order to be a man for Millie. At that phase of their relationship, Joss is a man only in the realm of jazz. He is the one that knows what builds up a wall between the two. When the tune changes and gets sadder Millie starts tapping to the music and realizes that she can feel it inside her. All the while Joss is staring at her, which is a look of confirmation. It’s Millie’s canonization into Joss’ world of jazz. It’s the only thing needed so that he can share his physicality with Millie, be her man. I believe that it’s not a coincidence that this was the night of the revelation.

Never a time does Millie question Joss’ transgression of gender. Moody is taken for what he is, and cared for. Millie doesn’t imply anything about his transsexualism. She takes him for what he is, with his bandages and filling cotton pieces. “It was our secret. That’s all it was. Lots of people have secrets, don’t they? The world runs on secrets. What kind of a place would the world be without them? Our secrets were harmless. It did not hurt anybody” (10).

It doesn’t matter for Millie what makes Joss Moody a man. What he corresponds to is the fact one way or another he has come to “realize” the manliness in himself, ignoring his actual assigned sex. He doesn’t even need to ignore; he has totally wiped out his awareness of having been once upon a time a girl.

Once a wife now a widow after Joss’ death, Millie is under the assault of the media which points a finger to this greatest deception of a world-wide known jazz musician who recently turned out to be a woman, and to his wife sticking her with the etiquette of “lesbian”. What Joss wanted was to find himself a place and escape his “black” conscious; he again falls into the trap of gender regulations.

Is it really a deception? If that is, why would Joss care to deceive people when all that he cared about was himself? Is it simply possible for a woman to become a man? Judith Butler more or less gives an answer to that: “Some people have asked me what is the use of increasing possibilities for gender. I tend to answer: Possibility is not a luxury; it is as crucial as bread. I think we should not underestimate what the thought of the possible does for those for whom the very issue of survival is the most urgent” (Butler, Undoing Gender 29).

Beauvoir reflects that “gender is always acquired… that one is born with a sex… [b]ut sex does not cause gender, and gender cannot be understood to reflect or express sex” (Butler, Gender Trouble 111). Joss is merely a human who has preferred to be a man, to reassign a new gender for himself. Walker states; “what one person is doing to another at a particular time in a particular bed would seem to be an inexact and disorderly way of discerning who they are” (par 26). In this context, neither Joss nor Millie is a lesbian. Even without theorizing it, it’s crystal clear to the eye that Millie loves Joss as her husband:

I managed to love my husband from the moment I clapped my eyes on him till the moment he died. I managed to desire him all of our married life. I managed to respect and love his music. I managed to always like the way he ate his food. I managed to be faithful, to never be interested in another man. I managed to be loyal, to keep our private life private where it belonged. To not tell a single soul including my own son about our private life. I managed all that. I know I am capable of loving to the full capacity, of not being frightened of loving too much, of giving myself up and over. I know that I loved being the wife of Joss Moody. (Kay 206)

“The institution of a compulsory and naturalized heterosexuality requires and regulates gender as a binary relation in which the masculine term is differentiated from a feminine term, and this differentiation is accomplished through the practices of heterosexual desire” (Butler, Gender Trouble 22-23). McClintock states, embellishing on Marjorie Garber’s ideas, how the cross-dresser should be assessed:

The transvestite inhabits the threshold of category distinction, challenging ‘easy notions of binarity and throwing into question the categories of male and female”… The transvestite is not equivalent to one sex or another but is rather the figure that inhabits that borderland where oppositions are perpetually disarranged, untidied and subverted. (McClintock 656)

The aforementioned establishment of the binary genders of male and female within the norms of the culture does not let the mainstream progression of ideologies stray from its route. Along with Joss’ death and the discovery the rumours and the assumptions explode excluding the trumpet player from the understandable, easy and comfortable way of categorization of gender, without a second thought he is reckoned to be a subversive lesbian.

The greatest usurper in this rooted heterosexual pattern is, metaphorically speaking, Sophie Stones the capitalist; the usurper who seeks every possibility to attack, to utilize the weaker, and contrives cunning ways of increasing her profit. Walker states: “For Stones, the journalist, homosexuality is a marketable commodity in the publishing world: She knows that sex sells: ‘Lesbians who adopted a son; one playing the mummy, one playing daddy. The big butch frauds’ (Kay 170)” (Walker par 27).

Joss Moody’s life is all about wrapping and unwrapping. He’s wandering in circles from one different way of existing to the other. The registrar is face to face with a case like Joss’ for the first time in his life, dumbfounded having witnessed a very realistic albeit extraordinary transformation of identity in a couple of minutes. “Doctor Krishnamurty felt as if she was removing skin, each wrapping of bandage that she peeled off felt unmistakably like a layer of skin” (43). Joss only wraps himself to be a man so that he can play his trumpet and reach the depths of his soul. But, being a man is something deeper for Joss, it’s not superficial, it’s not merely a facade. It’s penetrated into his skin and hard to take away. There can only be one way that he submits to strip himself of his skin, his body, where he may easily renounce his sex and identity before thousands of people:

The music is his blood. His cells… All his self collapses – his idiosyncrasies, his personality, his ego, his sexuality, even, finally, his memory. All of it falls away like layers of skin unwrapping. He unwraps himself with his trumpet. Down at the bottom, face to face that he is nobody. The more he can be nobody the more he can play with that horn. Playing the horn strips him bare till he ends up with no body, no past, nothing. (Kay 135)

In the eyes of the society, Joss Moody was never actually able to get rid of his physical “female” features. He could not escape passing onto the other side without what he was at the beginning. Even in his death, he was doomed to be a female body. Death unveiled his constructed identity. “Death hath a thousand several doors for men to take their exit” (Kay 133), yet for Joss Moody there was only one way out, ceasing to exist as a label, as an outcast, as the other. He’s doomed to be judged always bouncing between these two subsecutive tricky modes of being: “You are what you wear. You are what you were” (Walker par 1).

Joss in every occasion seems to opt out the past, whatever it pertains to; his race, origin, birthplace, sex etc. He tells his son to “make up [his] own bloodline” (58). He wants him to imagine himself. He somehow wants to be one of the related; one needn’t biology to prove anything. For Joss, past doesn’t matter because he is “[t]he dispossessed. He can’t stop himself changing” (135). And there is always“[s]omebody who resents progress or irritated by it or decides all change is false” (272). He is like his mother; she would abhor things that repeat themselves. Joss thinks that change renders him free and careless of the borders of any kind. He does not hesitate to go back to the images of childhood; he remembers the railway, the ice-cream. Two days before his death he wants ambrosia creamed rice from Millie, which was his favourite dessert when he was a girl. The circularity, elasticity and multiplicity of his identity is exhilarating and beyond comprehension. One expects in the “Last Word” that he would make up for the change of gender and his disguise to Colman, but he doesn’t. He tells the story of the black immigrant who keeps changing names just like his son reconstructs his gender. He only implies the roots of his circular becoming. The rest is silence.

Joss Moody is a multi-faceted, and unintelligible identity. Either fiction or life-size, he’s the very embodiment of change, that which the whole world dreads to see. He has a point that can strike down all the economies of power, gender, and race. Not even once a direct speaker, yet one of the most powerful antagonists. He arouses a passive sensation, the irony rolled up within. He’s no longer a woman or man. He’s already got there before the entire world is shamed to try. He may even come up and sing;

“Excuse me sir,

guess you got me wrong.

I’m of no colour,

but my skin’s a rainbow.”

Elçin Karadoğan, 2008

Works Cited

Butler, Judith. “Subjects of Sex/Gender/Desire: V. Identity, Sex, and the Metaphysics

of Substance” Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity. New
York: Routledge, 2006.

---. “Subversive Bodily Acts: iii. Monique Wittig: Bodily Disintegration and Fictive

Sex.” Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity. New York:
Routledge, 2006.

---. “Beside Oneself: On the Limits of Sexual Autonomy.” Undoing Gender. Great
Britain: Routledge, 2004.

Fanon, Frantz. “The Fact of Blackness.” The Post-Colonial Studies Reader Ed. BillAshcroft,
Garet Griffiths and Helen Tiffin. New York: Routledge, 2002.

Gulcur, A. Lamia. "Resistance and reinvention of the subject in Jackie Kay's Trumpet."
Ethnic Studies Review. 29.1 (Summer 2006): 101(10). GeneralOneFile. Gale.
Bogazici Universitesi. 14 Nov. 2008.

<http://find.galegroup.com/ips/start.do?prodId=IPS>

Kay, Jackie. Trumpet. London: Pan Macmillan Ltd, 1998.

Lawn, Richard. Experiencing Jazz. New York City: McGraw-Hill
Humanities/SocialSciences/Languages, 2006.

McClintock, Anne. “Imperial Leather: Race, Cross-Dressing and the Cult of

Domesticity.” Feminist Postcolonial Theory. ed. Lewis, Reina, and Sara Mills. New York:
Routledge, 2003. 635-666.

Narayan, R. K.. A Tiger for Malgudi. London: Penguin Classics, 1994.

Walker, Alice. "As you wear: cross-dressing and identity politics in Jackie Kay's

Trumpet.” Journal of International Women's Studies. 8.2 (Feb
2007): 35(9). GeneralOneFile. Gale. Bogazici Universitesi. 14 Nov. 2008

<http://find.galegroup.com/ips/start.do?prodId=IPS>

FLOW Tuborg 14. Roxy Müzik Günleri Finalinde!

2009-04-30T01:25:00.003+03:00

Soul ve Trip-hop müzik temelleri üzerine kurulan FLOW, çalışmalarına 2007’nin sonbahar aylarında Boğaziçi Üniversitesi’nin Taşoda stüdyosunda başladı. Her bir üyesinin bireysel müzik çalışmaları da mevcut olan grup, repertuarını tamamlamasının ardından Taşoda Konserleri, Kanyon AVM ve Aya İrini Kilisesi gibi sahnelerde dinleyicilerle buluştu. Grup üyeleri, sahnede bestelerinin yanı sıra kendilerine ilham kaynağı olan Sade’nin ve tarzlarını yansıtan daha birçok sanatçının şarkılarını da yorumlamaya devam ediyor. Kaydettiği ilk demo albümü ile Tuborg 14. Roxy Müzik Günleri’nde finalist olmaya hak kazanan FLOW’un bestelerini

www.myspace.com/flowistanbul

adresinden dinleyebilirsiniz.

Bu heyecanı paylaşmak isterseniz 11 Mayıs Pazartesi günü saat 20:30'da ROXY'ye davetlisiniz!

Gökyüzünün Altında / Paul Bowles

2009-01-17T03:36:00.007+02:00

Denizden uzak kurak bir kıyı ovasında, uçsuz bucaksız gökyüzünün altına sereserpe yayılmıştı şehir. Taşrada yaşayan insanlar ve hatta daha eğitimli şehirlilerden bazıları buraya “Cehennem” ismini koymuşlardı; çünkü bölgedeki hiçbir yerde sıcaklık bu kadar yoğun değildi. Ayrıca, yakınlardaki hiçbir yer bu denli gölgesiz ve tozlu değildi; sanki gökyüzündeki bulutlar daha da yukarıya, olabilecek en uzak noktalara çekilmişlerdi. Orada, millerce yükseklikte uzak ve hareketsiz koca şekiller halinde her yöne doğru gerilmişlerdi. Bahar gecelerinde, şimşekler aralarında beklenmedik uzaklıklar bırakarak, durmadan bir buluttan bir buluta atlıyordu. Gökyüzüne bakan biri her bir şimşeğin gökyüzünün bir sürü bulutun çekildiği, görünürde daha uzak kısımlarını nasıl aydınlattığını görünce şaşkına dönerdi. Ama, kasaba insanları kafalarını yukarıya çok nadir kaldırırlardı. Yağmurun yılın hangi zamanında yağacağını bilirlerdi ve bunun hangi gün olacağını söylemek için o genişlikte bir bölgeyi taramak manasızdı.

Jacinto yılda bir defa, havanın şimşekli olduğu bir zamanda dağdaki köyünden ayrılır ve son yolculuğundan bu yana ailesinin ürettiği her şeyi yanına alarak kasabaya yürürdü. Serin dağlık arazide yürüyeceği iki günü olurdu, üçüncü gün yolu sıcak arazilerden geçerdi ve o en çok bu günü severdi; çünkü yol düzdü ve daha hızlı yürüyüp diğerlerini geride bırakabiliyordu. Onlardan daha uzun ve daha gururluydu ve yokuş aşağı ve yokuş yukarı koşabilmek için onlar gibi eğilip bükülmeyi reddediyordu. Dağlık arazide onlara yetişmek için çaba sarfediyor; ama düzlükte güçlü adımlarla önde gidiyordu ve hatta bazen pazara günbatımından önce varıyordu.

Şimdiyse elinde kağıttan küçük bir paketle meydanda duruyordu. Evvelki gün gelmişti. Arka sokaktaki çeşmenin yakınında bir yerde oturup köyünden gelen diğer insanlarla satışları tartışmaktansa, belediye bahçesine doğru yürüdü ve üzerinde “1936” yazan beton bir banka oturdu. Yolun bir aşağısına bir yukarısına baktı. Kimse onun farkında değildi. Yalınayaktı, ayakkabı boyacıları yanından geçip gidiyordu.

Kağıttan paketi yırtarak açıp kuru yaprakları sol eline boşalttı. Sağ eliyle bütün küçük, yuvarlak diken dutlarını ayıkladı ve uzağa fırlattı. Sonra da yaprakları ezdi ve onlardan beş ince sigara sardı. Yarım saat boyunca tüm dikkatini buna ayırdı.

Yan tarafından bir ses: “İyiymiş,” dedi.

Başını kaldırdı. Şehirlinin tekiydi; onu daha önce hiç görmemişti, dolayısıyla karşılık vermedi.

“Hepsi senin için mi?” dedi diğeri, Jacinto’nun güvenmemeyi öğrendiği yumuşak şehirli tonuyla.

“Ben satın aldım. Ben yaptım,” dedi Jacinto.

“Ama grifaları da severim,” diye güldü yabancı. Kötü giyinmişti ve dişleri kapkaraydı.

Jacinto, sigaraları bankın oturağına koyduğu kocaman eliyle tamamen kapattı. Yabancı, demirden yapılmış sahnenin yakınındaki başka bir bankta uyuyan askeri gösterdi.

“O da bir tane istiyor, ben de istiyorum. Daha dikkatli olsan iyi olur. Şimdilerde marihuana bulundurmanın cezası üç ay. Bilmiyor musun?”

“Hayır,” dedi Jacinto. “Bilmiyorum.” Sonra da yavaşça sigaralardan ikisini uzattı. Adam hemen aldı onları.

“Çok uzun,” dedi.

Jacinto öfkeyle dolu bir halde yerinden doğruldu ve elinde kalan diğer üç sigarayla meydana doğru ve sonra da istasyona çıkan uzun caddeden aşağı yürüdü. Kuzeyden gelen günlük ikmal treninin vakti neredeyse gelmişti. Kimi zaman, sadece şehre kadar bir paket taşıdı diye bir adama iki tam öğünlük para verebilecek seviyede çılgın insanlar inerdi trenden. Lokomotif deposunun arkasında bazı demiryolu işçilerinin ot içmeye gittiği bir mezarlık vardı. Bir önceki seneden hatırlıyordu; onu kızın tekini görmeye götüren bir müfettişle orada tanışmıştı. Kız çirkin çıkmıştı—yüzünün bir tarafı mavi ve mor beneklerle doluydu.

Tren istasyona çoktan varmıştı. Binmeye çalışan insanlar inmeye çalışanlarla savaş veriyordu. Bu kadar açık pencere varken, insanların neden tutup da vagonların en arkalarındaki iki küçük kapıdan geçmekte ısrar ettiklerini merak etti. Diğer türlü çok kolay olabilirdi; ama bu insanlar bunu akıl edemeyecek kadar aptaldı. Şehirlilere karşı uğradığı mağlubiyet yine de canını sıkıyordu; istiyordu ki, bir silahı olsun ve çıkartıp “Ben hepinizin atasıyım!” diye haykırsın. Ama, bir silahının olması ihtimalden bile sayılmazdı.

Bir sürü insanın dolandığı platforma yaklaşmadan öylece durdu ve kayıtsızca kargaşayı gözledi. Kalabalığın içinden ansızın garip görünümlü üç insan belirdi. Üçünün de teni bembeyazdı ve sarı saçları vardı. Uzak bir yerden geldiklerini elbette biliyordu; çünkü böyle tuhaf görünen insanların başkentten ve hatta daha uzak yerlerden geldiğini herkes bilir. İki kadın, bir erkektiler; yaklaştıklarında, sadece kendilerinin anlayabildiği bir dil konuştuklarını farketti. Her biri, farklı açılarda iliştirilmiş küçük renkli kağıt kareleriyle kaplı deri çantalardan taşıyordu. Gözlerini daha genç olan kadının yüzünden ayırmadan geri çekildi. Onu güzel mi yoksa tiksindirici mi buluyordu, pek emin değildi. Yine de, kadın adamın koluna tutunarak geçerken ona bakmaya devam etti. Diğer kadın onu farketti ve geçerken hafifçe gülümsedi.

Hiddetle döndü ve raylara doğru yürüdü. Kadının aptallığına kızgındı—kadın ne kadar para isterse istesin, ona verecek yeterli parası olabileceğini düşündüğü için. Mezarlığa gelene kadar yürümeye devam etti. Ayaklarının altındaki yoldan kaçışan gri kertenkeleler dışında mezarlık bomboştu. En uzak köşede tepesinde betondan beyaz bir kadın olan küçük kare bir bina vardı. Küçük binanın gölgesinde oturup sigaralarını çıkardı.

Tren ıslığını çaldı; insanların balıktan başka hiçbir şey yemediği ve ulaşımlarını deniz yoluyla sağladığı deniz bölgesine doğru yolculuğuna çıkmak üzereydi. İlk birkaç nefesi kasıtlı ve çok yavaş bir şekilde içine çekti ve dumanı ruhunun en uç noktalarının yandığını hissedene dek ciğerlerinde tuttu. Birkaç dakika sonra his şeklini almaya başladı. Kafasının arkasından aşağı omuzlarına doğru indi. Metalden yapılmış dar bir elbise giymiş gibiydi. O an gökyüzüne baktı ve çok yukarılarda, öğlen sonrası gün ışığında ovayı kolaçan ederken yavaş bir biçimde daireler çizen küçük siyah noktaları, yani akbabaları gördü. Daha ötede derin ve heybetli bulutlar vardı. Gözlerini kapatarak “Ah!” diye iç çekti ve dört bir tarafında yatan ölülerin her gün gördükleri manzara bu işte, diye geçirdi aklından. Görebildikleri şeyler bunlardı—bulutlar ve onları artık ürkütemeyecek akbabalar. Orada, kutsal toprağın derinliklerinde güven içinde gizlenmişlerdi.

Jacinto, hazzın daha da derinlerine inerek içmeye devam etti. Sonra, sırtüstü uzandı ve mırıldandı: “İşte, şimdi ben de ölüyüm.” Gözlerini açtığında gün yine aynı gündü ve güneş ufka yaklaşmıştı. Yakınlarda bir yerlerde birkaç adam konuşuyordu. Dinledi; maaşları ve yemek ücretlerini tartışan, sigara içmeye gelmiş demiryolu memurlarıydı. Üstünkörü bahsettikleri fiyatlardan hiçbirine inanmamıştı. Birbirlerini etkilemek için yalan söylüyorlardı ve açıkçası onlar da birbirlerine inanmıyorlardı. İkinci sigaranın yarısını içti, ayağa kalkıp gerindi, mezarlığın duvarından atladı ve demiryolu memurlarıyla konuşmak zorunda kalmamak için dolambaçlı bir yol üzerinden istasyona geri döndü. Bu insanlar içtiklerinde eşlik edecek daha çok insan ister hep; sigara içen herhangi bir arkadaşlarının sessiz sakin kendi yoluna gitmesine hiçbir zaman izin vermezler.

Jacinto, istasyonun oradaki bara gitti ve sokakta durarak içeride bilardo oynayan demiryolu işçilerini izledi. Gece yaklaştıkça, şimşek daha da belirginleşiyordu. Kasabanın merkezine doğru giden uzun caddede yürüdü. Antrelerde ve evlerin önlerinde marimba çalan adamlar vardı—dört veya beş kişi birlikte, kimi zaman da miskin miskin çalan sadece bir kişi. Şehirde iyi olan sadece iki şey var, diye düşündü Jacinto, marimbalar ve marihuana. Kadınlar çirkin ve pisti, erkekler ise hırsız ve sarhoş. İstasyondaki o üç kişiyi hatırladı. Meydanın karşısındaki otelde olmalıydılar. Biraz daha hızlı yürüdü, uykusuzluktan ve fazla kaçırdığı uyuşturucudan kan çanağına dönen gözleri faltaşı gibi açılmıştı.

Pazarda çeşmenin bir köşesine oturup büyük bir iştahla yediği yemeğin ardından kendini çok iyi hissetti. Dağlardan gelen bütün aileler katedralin yan duvarının oralardaydı; kimisi çoktan uyumuştu, diğerleri de geceye hazırlanıyorlardı. Pazardaki dükkanların neredeyse hepsi karanlığa gömülmüştü; soğuk meyve suyu mağazasının önünde hala birkaç fiyat duruyordu. Jacinto cebinde zıvana ve bütün bir sigara aranarak ve bunları parmaklarının arasında tutarak park boyunca yürüdü. Doğal havai fişekler epey parlaktı; ama ortada gök gürültüsü yoktu. Yakından ve uzaktan gelen marimba tıngırtıları ve mırıltıları bütün şehri kaplıyordu. Hafif esinti parktaki az sayıdaki limon ağaçlarının dallarını kıpırdatıyordu. Jacinto, otelin girişinin tam karşısındaki banka gelene kadar düşünceli düşünceli yürüdü ve oraya oturup utanmaz bir tavırla zıvanasını içmeye başladı. Birkaç dakika sonra, iki sarışın kadından birinin dışarı çıkacağı düşüncesine inanmak kolaylaşmıştı. Sigara izmaritini fırlattı, geriye yaslandı ve gözlerini direkt otele dikti. Müdür giriş kapısının üstüne kare şeklinde bir hoparlör koydurmuştu ve bu hoparlörden, marimbaların sesini bastıran aşırı bir cızırtı ve tıslama sesi geliyordu. Ara sıra, kaosun içinden tiz notalarda bir orkestra müziği yükseliyordu; zaman zaman da, gürültünün arkasında konuşan bir erkek sesi duyuluyor gibiydi. Jacinto sinirlenmişti; o iki kadın, sesi daha iyi duyabilecekleri yerde, içeride kalmak isteyebilirlerdi.

Uzunca bir süre geçti. Radyo sustu. Parktaki birkaç ses de sokaklara doğru uzaklaşıp kayboldu. Katedral civarındaki herkes uykuya dalmıştı. Marimbalar bile durmuş gibiydi; ama esinti ara sıra hareketleniyordu ve şehrin uzak yerlerinden kâh yükselen kâh azalan uzun ve titrek marimba seslerini beraberinde getiriyordu.

Saat çok geç olmuştu. Birbirine sürtünen limon yapraklarının ve pazarın ortasındaki çanağa vuran su fışkırtısının çıkardığı sesin dışında çıt çıkmıyordu. Jacinto beklemeye alışıktı. Gece yarılandıktan sonra otelden bir kadın çıktı, bir süre gökyüzüne bakarak durdu ve yolun karşısına geçip parka yöneldi. Jacinto, kadın yaklaşırken, karanlıkta oturduğu banktan onu izledi. Şimşek çaktığında onun genç olanı olmadığını gördü. Hayal kırıklığına uğramıştı. Kadın limon ağaçlarının gölgesine doğru yönelmeden yine yukarı doğru baktı ve bir anda yandaki banka oturdu, bir sigara yaktı. Jacinto birkaç dakika bekledi. Ve sonra “Sinyorita,” dedi.

Sarı saçlı kadın “Ay!” diye çığlık attı. Jacinto’yu farketmemişti. Olduğu yerde sıçrayıp Jacinto’nun bankına doğru meraklı gözlerle bakarak donakaldı. Jacinto oturağın ucuna yaklaştı ve sakince tekrarladı: “Sinyorita.”

Kadın bir yandan bakmaya devam ederek, tereddütle Jacinto’ya doğru yürüdü. Jacinto bunun bir düzen olduğunu biliyordu. Kadın, gökyüzünün aydınlandığı her an onu oldukça belirgin bir biçimde görebiliyordu. Banka yeterince yaklaştığında, Jacinto kadına yanına oturması için işaret yaptı. Tahmin ettiği gibi Jacinto’nun dilini konuşuyordu.

“Ne var?” diye sordu kadın. Ne de olsa istasyonda yabancı dilde geçen o konuşma sadece bir gösterişti.

“Oturun sinyorita.”

“Neden?”

“Çünkü ben öyle söylüyorum.”

Kadın güldü ve sigarasını attı.

“Bu bir sebep değil,” dedi kadın, bankın diğer tarafına otururken. “Böyle geç bir saatte burada ne işin var?” Tıpkı bir rahip gibi dikkatli ve düzgün bir şekilde konuşuyordu. Jacinto buna cevap olarak, “Ya sen, sen ne için buradasın?” dedi.

“Hiçbir şey.”

“Evet, evet. Bir şey için buradasın,” dedi Jacinto ciddi bir ses tonuyla.

“Uyumuyordum. Çok sıcak.”

“Hayır, sıcak değil,” dedi Jacinto. Kendine güveni giderek artmıştı ve son sigarasını çıkartıp içmeye başladı. “Bu şehre ne yapmaya geldin?” diye sordu bir süre sonra.

“Güney sınırına giderken yolum düştü.” dedi kadın; karı ve koca olan iki arkadaşıyla nasıl seyahat ettiğinden ve onlar yattıktan sonra nasıl sıklıkla yürüyüşe çıktığından bahsetti.

Jacinto dumanı içine çekerek ve dışarı vererek kadını dinledi. Birden zıpladı. Kadının koluna dokunarak, “Pazara gel,” dedi.

Kadın “Neden?” diye sorarak ayağa kalktı ve onunla birlikte park boyunca yürüdü. Caddeye geldiklerinde, Jacinto kadının bileğini sıkarak tuttu ve dişlerinin arasından: “Gökyüzüne bak,” dedi.

Kadın merakla, biraz da korkarak yukarı baktı. Jacinto düşük ve yoğun bir sesle devam etti: “Tanrı şahidim olsun, otele gireceğim ve buraya seninle birlikte gelen o adamı öldüreceğim,” dedi.

Kadının gözleri irileşti. Kolunu kurtarmaya çalıştı; ama Jacinto bırakmadı ve yüzünü kadının yüzüne bastırdı. “Cebimde bir tabanca var ve ben o adamı öldüreceğim.”

“Ama neden?” diye hafifçe fısıldadı kadın boş caddenin bir aşağısına bir yukarısına bakarak.

“Karısını istiyorum.”

“Mümkün değil. Bağırır, çağırır,” dedi kadın.

Jacinto gözlerini devirerek ve sırıtarak “Otelin sahibini tanıyorum,” dedi. Kadın ona inanmış gibi görünüyordu. Jacinto, çok büyük bir şeyin olacağını o anda hissetti.

“Ve sen,” dedi, kolunu kabaca bükerek, “sen de bağırmayacaksın.”

Yine gökyüzünü gösterdi.

“Tanrı şahidim. Arkadaşının hayatını kurtarabilirsin. Benimle gel.”

Kadın ölesiye titriyordu; ama caddede tökezleye tökezleye giderlerken, Jacinto’nun bir anlık boşluğunda kurtulup koşmaya başladı. Jacinto bir sıçramayla kadına yetişti ve bir kere daha tehditler savururken, kadını durdurup yine gökyüzüne baktırdı. Kadın çakan şimşeğin parlaklığında Jacinto’nun iri, kırmızı damarlı gözlerini ve son derece boş olan suratını gördü. Kadın otomatik olarak Jacinto’nun onu sokaklarda kendisiyle birlikte sürüklemesine izin vermişti. Jacinto onu bir daha hiç serbest bırakmadı.

“Arkadaşının hayatını kurtarıyorsun,” dedi Jacinto. “Tanrı seni mükâfatlandıracak.”

Kadın yürürken hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. İstasyona doğru dura kalka ilerlerken yanlarından bir kişi bile geçmedi. Oraya neredeyse varmışken şehrin sınırından geçen dolambaçlı bir yola saptılar ve nihayetinde mezarlığa geldiler.

“Burası kutsal bir yer,” dedi Jacinto hızlıca haç çıkararak. “İşte burada arkadaşının hayatını kurtaracaksın.”

Gömleğini çıkardı, taşlık zemine serdi ve kadını yere itti. Gökyüzündeki ısrarcı ve sessiz şimşekten başka hiçbir şey yoktu. Kadın gözlerini sımsıkı kapattı; ama her şimşekte tüyleri ürperiyordu, göz kapakları kapalıyken bile. Rüzgar daha sert esmeye başlamış ve toz kadının burun deliklerini doldurmuştu.

Jacinto kadını parka kadar götürdü ve orada serbest bıraktı. Ardından, “İyi geceler sinyorita,” dedi ve hızlı adımlarla uzaklaştı. Mutluydu; çünkü kadın hiç para istememişti.

Bir sonraki sene şehre indiğinde, istasyonda dört öğle sonrası boyunca trenin gelişini görmek için bekledi. Sonuncuda mezarlığa gitti ve tepesinde betondan bir kadın olan küçük kare binanın yakınına gitti. Toz yerleri süpürüp geçiyordu. Kocaman bulutlar gökyüzünde asılıyordu; akbabalar da orada, kafasının üstündeydi. Jacinto, içtikçe sarı saçlı kadını anımsadı. Bir süre sonra ağlamaya başladı ve devrilip yere düştü, hıçkırdıkça çakıl taşlarını sımsıkı avuçluyordu. Her gün oğlunun mezarına gelen şehirli, yaşlı bir kadın yanından geçti. Jacinto’yu görünce kafasını salladı ve kendi kendine mırıldandı: “Annesini kaybetmiş olmalı.”

Southampton

1946

Paul Bowles

İngilizcesinden Çeviren: Elçin Karadoğan

(HARİÇTEN GAZEL Edebiyat Dergisi, 3. sayıda yayımlanmıştır.)

17 Ocak 2009 ve Iya Waves yine Nayah'ta olacak!

2009-01-16T22:04:00.019+02:00

Gittikçe yükselen dalgalar. Meraklanma seni yutmazlar. Sadece katacakları bir serinlik vardır. Sadece yayacakları pozitif titreşimler. Bir dalga nasıl ateşi yükseltebilir? Su ateşi söndürmeyebilir. Su alevi körükleyebilir. Yeter ki inan. Yeter ki iste. Yeter ki bırak kendini. Bilirsin, there's a natural mystic blowing through the air... Yeter ki inan.

Iya mania inna Nayah!

Live reggae performance in the unique reggae music club of Istanbul
Take your place and get ready for positive vibrations

Entrance:10 tl (1 beer included)
--
İstanbul'un yegane reggae müzik kulübünde canlı reggae performansı
Yerinizi alın ve pozitif titreşimlere hazırlanın

Giriş:10 tl (1 bira dahil)

peace & love & unity

kaynak: Iya Waves on Facebook

Alright. What's next?

2009-01-15T04:13:00.008+02:00

The first of the two last steps is gone. Gone for what? Time is ticking out for me to be a disorientated and confused bachelor of the Arts. Gone are the days that I thought life is somewhere out there distant in the future. Nine terms gone and the last one with the toil of the writing down a short-scale thesis is ahead. This last term just passed so quickly, I don't know why. The final of the Shakespeare course was just awesome, worth the trouble. I had already dropped the Jazz course. Gülçur's post-colonial literature class inspired ideas for my thesis. I read real cool stuff like Jean Rhys' Wide Sargasso Sea, Jackie Kay's Trumpet, Narayan's A Tiger for Malgudi, and Hari Kunzru's The Impressionist. My eldest sister suggested magical realism as a topic for my thesis. Funny that I'll go along with Lamia Gülçur, because guess I'm mostly interested in what she's interested in terms of literature. She said magical realism is a cool topic, but I need to work on it and decide on the details. By the way, Gülçur is offering a brand new course called "New Writing" in the next semester, and I'm gonna take it unless it conflicts any other compulsory course. What else? The literary criticism final has been draining all my energy for the last two sleepless days. Seems it's gonna ruin my dreams of getting an AA for the course. I don't know if I trusted my midterm grade too much because I did the best that I can. Back from the classics to the neo-classics, such a broad scope in a short time is not supposed to give one a strong idea about criticism, i guess. The Augustan Age had already covered many of what I read in the criticism class. If they cannot reschedule the criticism syllabus, then somebody in charge should take care of the Augustan class. It's just redundant. The copywriting course was dull and boring, maybe it's just that my creativity is down at the bottom, and I need to give much more effort to bring it up to the surface. I took it with Sami. God, he rocks it; he can write jingles, he draws excellent comics, and can come up with new and interesting ideas anytime. Maybe I'm just fine in the strategical part of this advertisement business. We'll see.

I'm not happy. I need somebody else to take decisions for me, about my career, about where I'm gonna stay after this summer, about what i need to do to make myself happy. Human nature is dubious. You see thousands killed in Gaza, stop watching the news, turn to something else that you can handle; because there's nothing else you can do to stop this madness. "Humanitarian steps taken..." You feed yourself, take your meds, watch funny videos at Youtube, take a bath, go have a good time with your friends and think of how you're gonna handle your thesis, your life with all the trivialities within.

Shakespeare Bunaltıları

2009-01-10T03:35:00.002+02:00

Önümde üç Shakespeare oyunu: Twelfth Night, Hamlet ve Merchant of Venice. Ve Rönesans draması ve ideolojileri üzerine yazılmış bir kitap. Ve Gürkan isimli nadide arkadaşımın verdiği "gender" yani cinsiyet üzerine yazılmış pdf formatında makaleler... Ezgi çalışmaktan vazgeçti. Barış "Strange Love" dinliyor (ki bundan memnunum). Bense karnımdaki ağrının izin verdiği takdirde sabaha kadar kendimi zorlamaya çalışacağım.

İngiliz Dili ve Edebiyatı okuyorsun. Son sınıftasın ve Shakespeare'in hakkını vermek istiyorsun; ama sana bu dersi okutan değerli hocan Shakespeare'in oyunlarına sadece cinsiyet odaklı bakmanı ve bunla sınırlı kalmanı istiyor. Duruyorsun, düşünüyorsun. Sabahlara kadar çalışıp, deli gibi makale okuyup girdiğin vizeden 75 aldığını anımsıyorsun. Bu değil yahu, bu değil. Yüzyıllardan beri yaşayan bir sanat eserine bana hangi açıdan, nasıl bakmamı söylememeli bir hoca. Önünü açmalı, seni kendisinin verdiği akademik malzemelerle kısıtlamamalı. Sonuç ne? Sıfır yaratıcılık. Sıfır özümseme. Beğeneceğin varsa da beğenmeme. Ayrıca biliyorsun ki sınavda kendini ne kadar yansıtmaya çalışırsan çalış, hocan sadece problemin sayısal değerdeki sonucunu istiyor senden. O noktaya gelmek, fikirlerini ayrıştırıp tekrar birleştirmiş ve zenginleştirmiş olmanı takdir edemeyecek olan bir edebiyat hocası. Diyor ki sen bana vermemişsin istediğimi. Edebiyat, eleştiri, okuma. Böyle olmamalı. Çok iyi ya da başarılı olduğumdan değil bu dediklerim. Akademik hayatımın şu noktasında hissetmek istediğim ve gelmek istediğim doyum noktası bu değil sadece.

Sabır ve de inatla okumaya devam edeyim ben.

Bir de Depeche Mode turnesi diyorlar. Interrail diyorlar.. Kafamın etini yiyorlar. O var.